"به انگیزه دوازدهم آذر ماه روز تصویب
قانون اساسی"
رويكرد معرفتي و شناختي
به طبيعت گوياي آن است كه ، سازه " تقدير"1 شناژ "تدبير" است و تدبير نانهاده
بر تقدير _ چونان ساختمان بر خاك _ بي
بنياد است . به بيان امام علي :" زيان بارترين انسان ، كسي است كه تدبيرش ،
نانهاده بر تقدير ( = نظام سيستمها)باشد." (نهج البلاغه ، حكمت/430 )
اين سخن كه گوشه چشمي به
يك قاعده در هندسه هستي دارد ، ويژه افراد نيست ، وضع اجتماعات هم همين است ،
توسعه و تعالي يك ملت نیز، فرايند رويكرد عقلي و علمي به هستي است.
برابر يافته هاي تجربي ،
آسيب شناسي اجتماعي ، سرّ واماندگي و درماندگي مدني و نيز راز فرتوتي و فرسودگي مكانيسم عمل اصلاحي را ،
واگرايي و واريزي درونی و رجعت عقلي دانسته و مي داند . وقتي فردي و يا ملتي ، به
ويژه به نام دين و مذهب خودباخته و شخصيت سوخته شد و به نام اخلاق ، به جاي
"خودسازي " ، " خودسوزي" و به جاي "تقدير" ،
"تحقير" پذيرفت ، خويشتن را بازيچه اي دانست كه اراده اي ، فراتر از علم
و اراده او ، سرنوشتش را رقم مي زند و بر اين اساس ، هرگز اجازه تلاش و جنبش عقلي
و علمي به خود نداده و دست اندر كار كشف و شناخت نظام سيستم ها نشد وطبعاً نانهاده
بر اصول و قواعد علمي نهفته در نهان هستي ، طراحی و برنامه ريزي كرد ، بديهي است
كه زمان زده و زمين گير شده و اسير دام و كام اصحاب قدرت وثروت مي گردد.